Toch niet helemaal (Cults op 14.11.2011 in Trix, Antwerpen)

Aanbevolen track: Cults – Go Outside
                                         

De hype rond de New Yorkse band Cults is dan toch niet helemaal doorgedrongen tot ons klein land. Ondanks de buzz rond deze groep en dan vooral dankzij "Go Outside", een zomers singletje dat wereldwijd enthousiasme uitlokte bij indiepopfans, was het concert in de TRIX Club niet volledig uitverkocht. Dit was achteraf gezien enigszins terecht omdat het concert niet als een bom insloeg en er nog veel werk is aan de uitvoering van hun retropoppareltjes. Anderzijds zagen we toch een opwindende band waarvan de lieflijke pop met een ruw kantje ons naar meer doet verlangen.

Deze hippe New Yorkers zouden hun eerste concert op Belgische bodem op Pukkelpop 2011 gegeven hebben. Het noodweer tijdens dit festival besliste er echter anders over en zo werd TRIX de eerste echte Belgische ontmoeting voor Cults. Madeline Follin en Brian Oblivion vormen de kern van deze band die sterk teruggrijpt naar de sound van jaren '60 girl groups zoals Shangri-Las of The Ronettes. Live laat het duo zich echter bijstaan door drie extra muzikanten. Wat meteen opviel toen het gezelschap het podium opkwam, was de indrukwekkende hoeveelheid haar die de bandleden bezitten. Het leek wel alsof ze, één bandlid niet meegeteld, deelnamen aan een weddenschap om ter langste haar laten groeien.


Het concert begon met het mooie "Abducted". Zangeres Follin wiegde in haar jurkje bekoorlijk heen en weer, helemaal in zichzelf gekeerd. Haar lange haren vielen soms volledig voor haar gezicht die ze dan terug met een zwaai naar achter gooide. Achter de band werd op een scherm een zwart-witfilm geprojecteerd over twee kinderen die in een of ander avontuur verzeild geraakt waren. Cults zette hierdoor een bezwerend en grimmig spookjesachtige sfeer neer complementair met hun aanstekelijke en naïeve muziek. De andere bandleden gaven echter een ongeïnteresseerde indruk en Follin bleef gereserveerd waardoor Cults initieel geen potten brak bij het publiek. De songs, waaronder het fraaie "Never Heal Myself" en "You Know What I Mean", werden iets te slordig gespeeld en de noise overheerste regelmatig de melodieën. Follins stem was dan wel weer prachtig.


Het duurde tot halverwege het concert vooraleer de remmen werden losgegooid. Tijdens "Bumper" ging Follin voor het eerst een conversatie aan met Oblivion. Deze interactie zorgde voor net dat tikkeltje extra bij het publiek om mee te wiegen en te dansen. "Go Outside" en bisnummer "Oh My God" zorgden voor nog meer animo in de zaal, maar daarna zette de band onherroepelijk een punt achter het concert. Na nog geen drie kwartier spelen, liet Cults het publiek achter met een honger naar meer.


De eerste en zeer korte doortocht van Cults in België was geen onverdeeld succes. De enkele parels die terug te vinden zijn op hun debuut verloren aan glans tijdens het optreden. Ze beschikten niet over topmuzikanten, de zang van Follin buiten beschouwing gelaten, en hun performance mocht wel iets meer enthousiasme en overtuigingskracht uitstralen. Toch geven we de afwezigen ongelijk. De muziek van Cults is en blijft opwindend, vernieuwend, hoe retro het ook klinkt, groovy en boeiend. Nog wat bijschaven aan de uitvoering, een tweede even boeiende plaat maken en Cults gaat een mooie toekomst tegemoet met nog zeer leuke concerten in het verschiet.


Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.