Song of the day!

Kurt Vile - Wakin on a Pretty Day

Alsof hij nog niet goed wakker is, schudt singer-songwriter Kurt Vile uit Philadelphia schijnbaar achteloos één van de meest verslavende laid-back rock tracks van het jaar uit zijn pyjamamouwen. De openingstrack van zijn vijfde album "Wakin on a Pretty Daze" sleept je mee naar een ongekende rust van wolkjes tellen en cruisen op immens lange wegen waar de zonneklep soms wel en dan weer niet naar beneden moet.

Het album"Waking on a Pretty Daze" ligt al een maand in de winkel. Voor wie Kurt Vile live wil zien, kan op 26/05/2013 naar de AB afzakken en wie het geluk heeft in Philadelphia te ontwaken, kan de muurschildering in de clip, ontworpen door graffiti-artiest ESPO, bewonderen door de "L"-trein te nemen.

Songs of the day!

Parquet Courts - Borrowed Time

FIDLAR - White on White

Two new songs for an indie / surfpunk party.

Song of the day!

Gazelle Twin - Heartbeat

Gazelle Twin is er weer! Na haar zinderend debuut in 2011 "The Entire City"  volgden in 2012 enkel nog wat remixes van de eerste lp. Het was echter reikhalzend uitkijken naar nieuw werk van de Britse en eindelijk is het zover. Elizabeth Walling aka Gazelle Twin plant eind deze maand de release van de ep "Mammal"  via Sugarcane Recordings. Deze week postte ze alvast een video voor één van de nieuwe songs: "Heartbeat", een cover van de art punkers Wire. 

Ty Segall Band - Slaughterhouse (2012)

Rock-'n-roll in een hels spookhuis 

Aanbevolen tracks: 
Ty Segall Band - Tell Me What's Inside Your Heart
Ty Segall Band - Wave Goodbye
Ty Segall Band - Diddy Wah Diddy


Wie zichzelf al eens betrapt op een uurtje uitzinnig headbangen met de luchtgitaar in de hand, kan zich gerust wagen aan de opwindende lo-fi punk slash garagerock van de Californische Ty Segall Band. De frontman Ty Segall dook dit jaar al eerder de opnamestudio in met White Fence, maar komt nu pas echt furieus uit de hoek met "Slaughterhouse", het debuut van Ty Segall Band.

Ty Segall experimenteert al enkele jaren met DIY-opnames en catchy sixtiesmelodieën gegoten in rauwe punkrock. Op "Goodbye Bread", zijn laatste soloplaat, verraste deze bedrijvige Amerikaan door rustiger poppaden te gaan opzoeken. Toch is Segall duidelijk zijn wilde haren nog niet kwijt. Hij dook voor het eerst in zijn jonge carrière de studio in met de leden van zijn liveband, waarvan Mikal Cronin de meest ronkende naam is. Deze samenwerking resulteerde in de meest woeste, maar ook meest gecontroleerde storm die Segall al ooit voortbracht.

In tegenstelling tot eerder werk van Ty Segall bestaat "Slaughterhouse" uit kwalitatief betere opnames en songstructuren met meer gelaagdheid. Het geëxperimenteer van weleer maakt plaats voor een meer volwassen sound op het kruispunt van garagerock, punk en vroege metal. Loeiharde gitaren en snedige riffs vloeien harmonieus samen met poppy zanglijnen alsof verre neven van The Beatles zich wagen aan Black Sabbathgitaren met de punkattitude van The Stooges en de psychedelica en evilness van Hawkwind. Geen sprake meer van premature probeersels, dit is het echte werk.

De plaat begint met de meest duivelse song "Death". De onheilspellende, huilende gitaar in de intro, de galmende feedback en de stevige gitaarriffs sleuren u mee in een hels spookhuis. Het lugubere wordt echter snel gecounterd door een paar speelse gitaarnoten. Hier wordt meteen duidelijk dat niet de kunstzinnigheid of de geniale teksten de plaat dragen, maar wel de opzwepende gitaren, de enthousiaste drums die in hoog tempo vooruit denderen en de vette knipoog die je waarschuwt dat je dit werkstuk niet al te serieus moet opnemen. It's just fun, you know. De volgende songs houden het hoge tempo strak aan. Het repetitieve gitaarwerk op de tweestemmige "I Bought My Eyes", de turbulente titelsong "Slaughterhouse" en het pittige "Tell Me What's Inside Your Heart" tonen sterke gelijkenissen met Thee Oh Sees, die andere lo-fi punkrocksensatie uit Californië. De songs die het meest trouw blijven aan de typerende chaos op de eerste platen van Ty Segall zijn "Slaughterhouse" en "The Tongue".

Een moment van 'rust', ja je zult het echt nodig hebben, is de single "Wave Goodbye". De band schakelt een versnelling terug. Zware gitaarriffs beuken traag op je in, terwijl Segalls stem de krankzinnigheid benadert. Voor wie zijn luchtgitaar nog ter hand heeft, is het opletten voor de adrenaline-injectie van een gitaarsolo op het einde. Af en toe kan Segall zich niet bedwingen en roept hij zijn enthousiasme tussen de songs uit. Heel de plaat lijkt daardoor op een ongelooflijk goede liveopname en dat komt de aanstekelijkheid van de muziek alleen maar ten goede.

Op het tweede deel van de plaat waan je je in de meest hippe en duistere club van de vroege jaren zeventig met de in surfmuziek gedrenkte song "Muscle Man" en de geweldig swingende covers "The Bag I'm In" en "Diddy Wah Diddy". Het hoge tempo van de plaat wordt nog een laatste keer aangehouden met "Oh Mary" om dan ten slotte te eindigen met het wel zeer fuzzy "Fuzz War". Deze meer dan tien minuten durende zwevende gitaartrip maakt een einde aan het hoge tempo en laat de moshpit verweesd achter.

Ty Segall Band blinkt uit in enthousiasme en kracht, maar laat ook wat steken vallen. Zo kan je ondanks de ingenieuze kruisbestuiving van genres de obscure sound op "Slaughterhouse" moeilijk als vernieuwend omschrijven en verliezen de songs snel hun kracht wanneer het volume van je boxen daalt. Niettegenstaande is Slaughterhouse een energieke rockplaat van een oerdegelijk niveau die vele muziekliefhebbers extatisch zal achterlaten. Dit jaar komt er trouwens nóg een plaat van de heer Segall uit. Benieuwd welke weg hij nu weer zal inslaan.

Op 9 augustus speelt Ty Segall in Trix, Antwerpen. 

http://ty-segall.com/

Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.

Song of the day!

My Hot Pony - Hiroshima

De Antwerpse band My Hot Pony zag al in 2006 het levenslicht, maar stond tot nog toe nooit echt in de schijnwerpers. De deelname aan enkele rockwedstrijden, heel wat live optredens, een korte samenwerking met zanger/gitarist van Broken Glass Heroes Pascal Deweze en de release van een ep zorgden voor een langzame evolutie van hun rijke sound. In de epische song vol drama "Hiroshima" horen we perfect opgebouwde bluesrock begeleid door een stem die sterk doet denken aan Mr. E in zijn meest depressieve periode. Het is een radeloze kreet voor hulp van iemand die door woede en bitterheid overmand wordt. Geen happy song, maar wie even stoom wil aflaten, kan zich laten overdonderen door de kracht en pijn van dit machtig lied.

De clip is een preview van de eerste lp van My Hot Pony die zeer binnenkort gereleased zal worden. De clip speelt zich af in het noorden van Antwerpen waar je onder andere Park Spoor Noord kan herkennen. Ondertussen kan je op de site van My Hot Pony ook al drie andere songs van hun langverwachte lp terugvinden. Daarbovenop is de song "Hiroshima" gratis downloadbaar. 

Song of the day!

Michael Kiwanuka - I'm Getting Ready

Akoestische uitvoeringen op straat of in een park laten een song altijd blinken of stinken in al zijn eenvoud. Toen ik op het YouTube-kanaal WatchListenTell botste, ontdekte ik enkele blinkende songs en kon mijn week niet meer stuk. Alle video's op dit kanaal zijn opgenomen in hartje Londen en steunen alleen op het lied en de passie van de muzikanten. Voor sommige artiesten is dit een ware beproeving, voor anderen is het een verademing hun kunnen eens te tonen.  WatchListenTell heeft al 33 opnames gemaakt van bekende en minder bekende artiesten. Stuk voor stuk zijn het interessante groepjes waaronder zelfs een Belgische. Absynthe Minded maakt België meer dan trots op dit kanaal met een mooie versie van "Envoi". Daarnaast zijn Ben Howard, Lucy Rose, Liam Bailey, Phoebe Killdeer & The Short Straws en deze Michael Kiwanuka zeker het vermelden waard.

Toen ik de stem van Kiwanuka hoorde, voelde ik een groot enthousiasme over me heen rollen. Hij behoort tot het zeldzame clubje zangers met zo'n heerlijke, bijna buitenaardse soulstem. Kiwanuka is in de media dan ook niet onopgemerkt gebleven. Hij werd uitgeroepen tot BBC Sound of 2012  en met "Home Again" maakt hij al enkele weken De Afrekening onveilig. Een rijzende ster.

Moon Duo - Mazes (2011)

Als adrenalineshot door de speakers

Aanbevolen tracks:

Moon Duo – Mazes

Moon Duo – When You Cut

Hippe grootouders en hun hippe retro-minnende kleinkinderen zullen hun hart kunnen ophalen met dit verslavend psychedelisch kleinood uit San Francisco. De pompende motorik beats en een repetitieve retro-orgel sleuren je mee in een lo-fi draaikolk vol kleuren en geweldige explosies van ontwapende fuzz gitaarsolo's die doen denken aan obscure sixties en seventies flowerpower bandjes. Het duo Moon Duo, bestaande uit Erik “Ripley” Johnson, gitarist van Wooden Shjips, en zijn wederhelft Sanae Yamanda, is echter verre van gedateerd en slaagt er in een tijdloos document af te leveren met hun zinderende tweede lp "Mazes".

The Sparkles, The Dark Horsemen, The Emperors, The Haunted, Ron Wray Light Show, The Chocolate Watchband - zoek ze op en u zult me eeuwig dankbaar zijn!- zijn zo van die langvergeten psychedelische punkrockbandjes die met enthousiasme herontdekt worden en zo wordt Moon Duo één van die bandjes die binnen enkele tientallen jaren nog eens van het stof worden gehaald om als een adrenalineshot door de speakers te knallen. De reden: tijdloos, opwindend en intens. Moon Duo lonkt duidelijk naar protopunk van Suicide en The Stooges en psychedelische krautrock alsof Neu!-beats het universum van Spacemen 3 ondersteunen.

Ondanks de verwijzing naar doolhoven in de albumtitel en op de albumcover loopt de luisteraar nooit hopeloos verloren in teveel noise of psychedelisch gezwam. Moon Duo volgt altijd een duidelijke rechttoe rechtaan richting. Af en toe laten ze de luisteraar zelfs op hun honger zitten tot er terug een zalige impuls aankomt. Ripley gaat zeer spaarzaam om met zijn zang alsof hij al mompelend niet teveel aandacht wil trekken. De zanglijnen zijn subtiel en dirigeren toch de hele song. Slechts acht songs telt dit schijfje en als we heel streng zijn, was de lp pas echt perfect als de Amerikanen de laatste twee songs eraf hadden gelaten. De zes eerste zitten vol spanning en opwinding, voelen toch poppy aan en alleen degenen die immuun zijn voor hallucinogene middelen zouden de songs te lang kunnen achten.

Meteen bij het openingsnummer "Seer" haalt Moon Duo keihard uit met duistere dronerock en voor wie dit kan waarderen staat er nog veel meer te wachten. Moon Duo dompelt u onder in een smerig en verslavend goedje. Het poppy titelnummer "Mazes" begint nog braaf met een opgewekt en swingend geluid, maar met een sinister en ingehouden toon uit de jaren '80 maakt "Scars" de luisteraar nieuwsgierig. Wat volgt is een uppercut van een hymne "Fallout". Deze ontwapende song wordt nog overtroffen door "When You Cut", dat tot het meest opwindende van Iggy Pop zou kunnen behoren. Klappend in de handen en uitdagend met de heupen wiegend 'I Want My Ecstacy' zingen, we zien het zo voor ons. "Run Around" haalt ook nog een zeker niveau zonder de originaliteitsprijs weg te kapen, maar vanaf "In The Sun" en "Goners" wordt het tijd om af te kicken. Je krijgt het gevoel iets te lang op een feestje rond te hangen waar enkele mensen nog uren rondzweven op hun trance, maar anderen ontnuchterd de zaal verlaten.

Het psychedelische album "Mazes" is verre van vernieuwend, maar uiterst doeltreffend en verslavend. Bloednuchter moet je dit album niet beluisteren, maar als je eens goed zot wil doen, zet dan de boxen zo luid als je kan en beperk je tot de eerste zes songs. Deze muziek zal inslaan als een bom.


http://moonduo.org


Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.