Als adrenalineshot door de speakers
Aanbevolen tracks:
Hippe grootouders en hun hippe retro-minnende kleinkinderen zullen hun hart kunnen ophalen met dit verslavend psychedelisch kleinood uit San Francisco. De pompende motorik beats en een repetitieve retro-orgel sleuren je mee in een lo-fi draaikolk vol kleuren en geweldige explosies van ontwapende fuzz gitaarsolo's die doen denken aan obscure sixties en seventies flowerpower bandjes. Het duo Moon Duo, bestaande uit Erik “Ripley” Johnson, gitarist van Wooden Shjips, en zijn wederhelft Sanae Yamanda, is echter verre van gedateerd en slaagt er in een tijdloos document af te leveren met hun zinderende tweede lp "Mazes".
The Sparkles, The Dark Horsemen, The Emperors, The Haunted, Ron Wray Light Show, The Chocolate Watchband - zoek ze op en u zult me eeuwig dankbaar zijn!- zijn zo van die langvergeten psychedelische punkrockbandjes die met enthousiasme herontdekt worden en zo wordt Moon Duo één van die bandjes die binnen enkele tientallen jaren nog eens van het stof worden gehaald om als een adrenalineshot door de speakers te knallen. De reden: tijdloos, opwindend en intens. Moon Duo lonkt duidelijk naar protopunk van Suicide en The Stooges en psychedelische krautrock alsof Neu!-beats het universum van Spacemen 3 ondersteunen.
Ondanks de verwijzing naar doolhoven in de albumtitel en op de albumcover loopt de luisteraar nooit hopeloos verloren in teveel noise of psychedelisch gezwam. Moon Duo volgt altijd een duidelijke rechttoe rechtaan richting. Af en toe laten ze de luisteraar zelfs op hun honger zitten tot er terug een zalige impuls aankomt. Ripley gaat zeer spaarzaam om met zijn zang alsof hij al mompelend niet teveel aandacht wil trekken. De zanglijnen zijn subtiel en dirigeren toch de hele song. Slechts acht songs telt dit schijfje en als we heel streng zijn, was de lp pas echt perfect als de Amerikanen de laatste twee songs eraf hadden gelaten. De zes eerste zitten vol spanning en opwinding, voelen toch poppy aan en alleen degenen die immuun zijn voor hallucinogene middelen zouden de songs te lang kunnen achten.
Meteen bij het openingsnummer "Seer" haalt Moon Duo keihard uit met duistere dronerock en voor wie dit kan waarderen staat er nog veel meer te wachten. Moon Duo dompelt u onder in een smerig en verslavend goedje. Het poppy titelnummer "Mazes" begint nog braaf met een opgewekt en swingend geluid, maar met een sinister en ingehouden toon uit de jaren '80 maakt "Scars" de luisteraar nieuwsgierig. Wat volgt is een uppercut van een hymne "Fallout". Deze ontwapende song wordt nog overtroffen door "When You Cut", dat tot het meest opwindende van Iggy Pop zou kunnen behoren. Klappend in de handen en uitdagend met de heupen wiegend 'I Want My Ecstacy' zingen, we zien het zo voor ons. "Run Around" haalt ook nog een zeker niveau zonder de originaliteitsprijs weg te kapen, maar vanaf "In The Sun" en "Goners" wordt het tijd om af te kicken. Je krijgt het gevoel iets te lang op een feestje rond te hangen waar enkele mensen nog uren rondzweven op hun trance, maar anderen ontnuchterd de zaal verlaten.
Het psychedelische album "Mazes" is verre van vernieuwend, maar uiterst doeltreffend en verslavend. Bloednuchter moet je dit album niet beluisteren, maar als je eens goed zot wil doen, zet dan de boxen zo luid als je kan en beperk je tot de eerste zes songs. Deze muziek zal inslaan als een bom.
http://moonduo.org
Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten