Gazelle Twin – Men Like Gods
Gazelle Twin – I Am Shell I Am Bone
Gazelle Twin – Changelings
Industrieel surrealisme, raadselachtige schemering, futurisme in een ver verleden, huiveringwekkende schoonheid: het zijn enkele termen die opborrelen bij het horen van de donkere en enigmatische synthpop van Gazelle Twin. Elizabeth Walling, een extravagante doch verlegen Britse dame die schuilt achter Gazelle Twin, bracht dit jaar het indrukwekkende debuutalbum “The Entire City” uit. Ze ontwierp een eigen Metropolis die Fritz Lang alleen maar groen kan doen lachen van jaloezie, schermt met sinistere culturele verwijzingen en verheft zichzelf tot een kunstwerk. Genoeg stof om gretig in rond te snuisteren.
Dat Walling niet over één nacht ijs ging om tot het geluid van "The Entire City" te komen, is het minste wat er te zeggen valt. Gevoed door haar kunstopleiding, ging ze op zoek naar ongewone inspiratiebronnen uit een ver verleden om een eigenzinnige visie te kneden. De fascinatie voor science-fiction, post-apocalyptische werelden, horrorfilms, klassieke muziek, waaronder bizarre vocale harmonieën uit de late Renaissance van William Byrd of Carlo Gesualdo, en het surrealisme van de kunstenaar Max Ernst staan aan de wieg van Wallings kunstopvattingen. Als centraal thema neemt ze een kille industriële stad, een representatie voor de plaats waar de mens botst met het modernisme aan de vooravond van een dystopie.
Walling beperkt zich niet alleen tot muziek. Het visuele aspect is bij haar al minstens even belangrijk. Net zoals Lady Gaga draagt ze excentrieke garderobes en beschouwt ze zichzelf als een levend kunstwerk. Maskers, maliënkolders en grijze of blauwe mantels met ingenieuze kap leiden u naar mysterieuze gemaskerde bals van begin negentiende eeuw. Kunstfoto's en bevreemdende filmpjes, onder meer over langvervlogen riten, het paranormale en het onderwaterleven, vervolledigen haar nog prille project.
De onheilspellende titelsong “The Entire City" opent de muzikale stadspoort. De licht opzwepende dreun met opgejaagde synths leunt sterk aan bij de song “We Want War" van de artrockers These New Puritans. De belangrijkste referentie voor het gehele album is echter overduidelijk Fever Ray, het duistere, maar sublieme solo-project van Karin Dreijer Andersson, beter bekend van The Knife. In mindere mate vallen er ook wat invloeden van Björk en Austra te bespeuren.
De eerste zes tracks op het album zijn van een geweldig hoog niveau. Ze baden in onrust en grijpen je meteen bij de keel. Bij "Concrete Mother" lijkt het alsof een allesomvattende goddelijke zucht rondwaart in een mistige verlaten stad. Het magistrale “Men Like Gods” brengt de luisteraar in een hypnotiserende rondedans. Een aanrader is de videoclip van deze song die een oude rite van Sardinië weergeeft. In “I Am Shell I Am Bone” laat Wallings stem een diepe, bezwerende indruk na en “Changelings”, het laatste nummer van de zes, is ronduit magisch met atmosferische synths gehuld in een bloedmooie tristesse.
Na de zes schrikwekkende songs en het iets te experimentele “Bell Tower” kan de luisteraar net op tijd terug naar adem happen. De betoverende benauwdheid verdwijnt en maakt plaats voor iets meer gezapige songs. Het moet gezegd zijn dat het even wennen is aan het plotse uitblijven van zoveel drama. Niettemin vallen er nog sterke songs te ontdekken. In het kabbelende “Nest” vraagt Walling zich aangrijpend af of alles nog goed komt en “View of a Mountain” sluit het album, badend in surrealisme, perfect af.
Er wordt vele debuutartiesten verweten dat ze hun invloeden laten overheersen op hun eigenheid. Op het eerste album van Gazelle Twin is dit niet anders. De sound van Fever Ray is nadrukkelijk aanwezig. Toch slaagt Elizabeth Walling erin een dusdanig complex en interessant album te maken dat moeiteloos kan wedijveren met voorgenoemde. Daarom willen we voor één keer deze kritiek graag negeren. Een dame om zowel op muzikaal als visueel vlak in de gaten te houden!
Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten