Bon Iver - Calgary
Van sobere en ingetogen breekbaarheid tot bombastische uitspattingen, het concert van Bon Iver behelsde het allemaal, maar de avond had één rode draad: pure schoonheid.
Met de herfst was ook Bon Iver in het land. De oranje gloed van de bomen onderweg zorgde voor een ideaal decor om af te zakken naar hét melancholische concert van het jaar. Justin Vernon aka Bon Iver zorgde voor een opzienbarende schok in alternatief muziekland met de release van zijn zo goed als akoestisch debuut “For Emma, Forever Ago”. Drie jaar na deze schitterende plaat bevestigt Vernon zijn talent met een tweede langspeelplaat, de zelfgetitelde “Bon Iver, Bon Iver” en werd hij voor menig muziekliefhebber een icoon, en niet het minst in België.
Een paar maanden terug stond het land in rep en roer toen de Ancienne Belgique aankondigde dat Justin Vernon en zijn band Brussel aandeden tijdens hun Europese tournee. De tickets vlogen binnen het half uur de deur uit en vele muziekliefhebbers probeerden daarna nog vruchteloos een ticket te bemachtigen. Deze Bon Iver-gekte heeft zo zijn redenen. Niet alleen de hoogstaande kwaliteit van zijn platen of hartverscheurende stem, maar ook de durf om te veranderen maken hem zo interessant. Ooit was Justin Vernon een bard die met heel sobere begeleiding de pijn van zich afzong. De komst van het tweede album bracht een hele nieuwe wending. De sound werd voller en complexer en voelde zelfs barok aan. Live werd de setup dan ook uitgebreid tot maar liefst acht medemuzikanten en die brachten gigantisch veel muziekinstrumenten met zich mee waaronder twee drumtoestellen, een bassaxofoon en een jachthoorn.
Desondanks de keuze voor een nieuw avontuur behoudt Vernons muziek zijn herfstkleuren, ingetogenheid en warme emoties waar we ons zo graag in nestelen. Een aanstekelijke gitaar, aanrollende drums en Vernons falsetstem in “Perth” vormden de perfecte intro voor deze overdadige avond. Toch was er al meteen sprake van een lichte afstand tussen het publiek en de groep. Dit had deels te maken met het imposante aantal muzikanten op het podium dat soms weinig ademruimte overliet. Bovendien betrapten we Vernon op een zekere terughoudendheid. Met de opeenvolging van songs “Perth”, “Minnesota, WI” en “Holocene” werd aanvankelijk de volgorde van de nieuwe plaat gerespecteerd . De laatstgenoemde zorgde voor een eerste toenadering, een kippenvelmoment waar het publiek bij momenten gelukzalig meefluisterde.
Na “Holocene” kreeg de beroemde muzikant Colin Stetson het publiek even op zijn hand door een zonderlinge, maar opwindende saxofoonsolo. Het verwachte pad werd gedurende het concert nog een paar keer verlaten. Zo kreeg het weemoedige “Flume” een iets langer bezinningsmoment dan op de plaat, het emotionele “Creature Fear” een overbodige psychedelische uitloper vol chaos en Justin Vernon introduceerde het geweldige “re:Stacks” met een verhaal over de geboorte van Jezus. Het was aangenaam Vernon eens uit zijn cocon te zien treden zodat het publiek eens bij het concert werd betrokken. “re:Stacks” werd een intiem moment tussen de frontman met gitaar en de stilte van de zaal. Nadien barstte een oorverdovend applaus uit. Een laatste onverwachte verrassing kwam er met een cover van Björk. Het aanstekelijke “Who Is It?” was de vreemde eend in de bijt van de setlist, maar Bon Iver speelde het met een groot gemak en de eerste dansstappen in het publiek volgden.
De hevig bediscuteerde eighties aandoende synths kwamen in actie met het alom geprezen “Calgary” en het fel verguisde “Beth/Rest”. “Calgary” werd bij momenten ruig gespeeld, maar dit paste ideaal bij de overgang naar rustigere passages. Dit deed het publiek nog meer beseffen hoe magistraal de opbouw van dit lied wel is. Ondanks de scherpe kritiek op de afsluiter van de laatste plaat, “Beth/Rest”, is deze song steevast opgenomen in de setlist. De song belichaamt een liefde voor de platgetreden popsound van de jaren '80 waarvoor de heren met langgekruld haar en dames met epauletten spontaan hun briquets meewiegend de lucht in staken. Toegegeven, de critici hebben gelijk dat deze song niet echt bijdraagt tot het album, maar het toont wel aan dat Bon Iver lef heeft en nog lang niet vastgeroest zit in één bepaalde sound.
Bon Iver sloot de avond af met een ware triomftocht. Het publiek mocht luidkeels What might have been lost meebrullen tijdens “The Wolves (Act 1 & 2)”, tijdens het eerste bisnummer klapten band en publiek mee terwijl Justin Vernon het magistrale “Skinny Love” bracht en “For Emma”, welke song anders, vervolmaakte deze voortreffelijke avond.
Er viel één minpunt van dit concert te bespeuren. Bon Iver slaagde er ondanks enkele pogingen niet in een speciale band te scheppen met het publiek. Daardoor gaf de band het publiek niet echt het gevoel deel uit te maken van een unieke avond. Muzikaal scheerde Bon Iver echter wel zeer hoge toppen. Justin Vernon heeft een indrukwekkende selectie van talentvolle muzikanten gemaakt, kan beroep doen op een gevarieerde setlist en de songs zitten vol intelligente wendingen, geniale ingevingen en potentie tot klassiekers. Dat Justin Vernon een nieuwe weg inslaat mag dan wel tot de nodige aanpassing bij de fans zorgen, toch blijft Bon Iver overal rechtstaan en hoe. Deze groep kan alleen maar groeien.
SETLIST: Perth; Minnesota, WI; Holocene; Blood Bank; Flume; Hinnom, TX; Wash; Towers; Creature Fear; re:Stacks; Who Is It?; Calgary; Lisbon, OH; Beth/Rest; The Wolves (Act 1&2)
BIS: Skinny Love; For Emma
Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten