Creepy, creepier, creepiest
Aanbevolen tracks:
Vanuit een afgelegen blokhut in de weidse Canadese wildernis weerklinkt al enkele jaren een duister en spookachtig geluid van Timber Timbre alias Taylor Kirk. Deze getormenteerde ziel met baritonstem veranderde echter van tactiek en schreef zijn vierde album "Creep On Creepin' On" noodgedwongen tijdens zijn toer en breidde zijn project uit met twee andere muzikanten, Simon Trottier en Mika Posen. De stijlvolle folk noir, blues en soul is sterk geëvolueerd, maar klinkt, zoals de titel doet vermoeden, echter nog altijd minstens even griezelig en bezeten.
"Creep On Creepin On" werd recent nog geselecteerd voor de shortlist van de 2011 Polaris Music Prize. Uit deze lijst van tien Canadese full albums zal op 19 september het beste Canadese full album van het jaar verkozen worden. Zo steekt dit album zijn voorganger, het zelfgetitelde "Timber Timbre", voorbij die in 2009 alleen bij de laatste veertig werd opgenomen. Ondanks deze stijgende nationale erkenning valt het nog wel af te wachten in welke mate het publiek voor deze zeer duistere folk, waarbij spoken tot leven komen, zal vallen.
Rock-'n-roll drukt een fundamentele stempel op dit album. Samen met Kirk's vertrouwde brouwsel van atmosferische elementen en gospel blues werd "Creep On Creepin" On' verrijkt met invloeden van onder andere Elvis Presley en doo-wop van de jaren '50. Soul en folk vervolledigen samen met freak jazz en andere experimentele muziek de sound op "Creep On Creepin' On". Soulelementen zijn duidelijk te vinden in "Black Water", het hoogtepunt van het album. Het is een mooi opgebouwde song en bezit een knaller van een melodie die u achtervolgt wanneer de zon maar niet wil schijnen in de zomer of in uw leven. De cd-speler wordt op het manische af op repeat gezet en voor u het weet gaat u slapen en staat u op met deze melodie. Toch frappant dat een smeekbede zo gelukzalig kan overkomen.
Op "Woman" wordt Kirk betrapt op een Elvis-imitatie. Deze song heeft een lange, psychedelische intro en outro waar Tom Waits zich ook aan zou durven wagen. Deze contrasteren met de melodie die een ode zou kunnen zijn aan de vrouw. Niets is minder waar, naarmate "Woman" vordert, wordt duidelijk dat Kirk niet meer weet hoe hij met een vrouw moet omgaan. Deze tegenstelling is geen uitzondering. Timber Timbre maakt er een gewoonte van de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Het lugubere "Too Old To Die Young" mondt uit in een leuk doo-wop deuntje die we goedgeluimd meeneuriën zonder te beseffen wat we meeneuriën.
Het album moet het vooral hebben van zijn sfeer en heeft iets weg van een diep psychologisch drama waar Kirk schermt met wazige teksten en een akelig rookgordijn rond zijn songs optrekt. Wat doorsijpelt, is dat de ik-persoon er maar niet in slaagt het einde van een relatie te verwerken. Hij hunkert zo obsessief terug naar de tijd voor de relatiebreuk dat een normale mens schrik krijgt van deze onheilspellende en bezitterige woorden. Er heerst constant een onderhuidse spanning alsof op elk moment de stoppen kunnen doorslaan. De eerste song, het spookachtige "Bad Ritual", grijpt de luisteraar al direct bij het nekvel door de bevreemdende, kreunende keelklank van Taylor Kirk die soms overslaat, terwijl hij een haar van zijn ex-vrouw in bed vindt. “I found your long blond hairs. I felt your poltergeist presence in the frame of the bed. Every creak is a trigger, I will think of you with others”: ventileert Kirk met enige frustratie en weemoed. In deze indrukwekkende horror weerklinkt Tom Waits op zijn meest morbide ondersteund door een hip hop ritme. De protagonist beseft dat deze waanvoorstelling ten opzichte van zijn ex niet normaal is, toch voelt hij zich machteloos in zijn bezetenheid. Dit zingt hij ook in de ballade "Creep On Creepin' On". De zalvende violen, opgewekte piano en keyboard en mooie, jazzy saxofoon op het einde creëren in combinatie met de tekst een song gedrenkt in ironie. Op het fraaie "Lonesome Hunter" smeekt hij zijn ex-vrouw zelfs om hem te verlossen van de ban waar hij onderhevig aan is uit besef dat hij een gevaar vormt voor haar.
Kirk Taylor en co nemen u mee op een boeiende en integere reis doorheen de gedachten van een gekwetste ziel die worstelt met zijn demonen. De ijzingwekkende sfeer is echter zo uitputtend en beladen zodat het niet vanzelfsprekend wordt deze indrukwekkende trip meerdere keren helemaal uit te zitten. Op het album staan ook drie instrumentals die op zich niet slecht zijn, maar onnodig nog meer spanning aan het album geven. Het is met andere woorden iets teveel van het goede.
Op 23 augustus speelt Timber Timbre samen met Murder gratis in het Warandepark, Brussel, in het kader van Feeërieën georganiseerd door AB Concerts.
http://www.timbertimbre.com/
Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten