Aanbevolen track: Emeralds – Candy Shoppe
In het kader van een reeks noise concerten in de AB, die de mooie projectnaam "The Art of Noise" meekreeg, zakte Emeralds op vrijdag 20 mei af naar Brussel. De groep heeft de laatste jaren een cultstatus verworven met hun experimentele en kosmische ambient-elektronica. Hun werk werd al door enkele gerenommeerde musiczines met lof bewierrookt. Een goede reden dus om deze band eens te checken en ze losten dan ook voor een groot deel de verwachtingen in.
Het musiczine Pitchfork gaf Emeralds voor hun laatste album "Does It Look Like I'm Here?" een zeer verdienstelijke score van 8.3 op 10 en Drowned in Sound riep dit album uit tot "Album of the Year 2010". Emeralds heeft dan ook een unieke en redelijk toegankelijke sound ontwikkeld tussen alle andere bands die lo-fi, kosmische, psychedelische en experimentele elementen met elkaar vermengen. Ze brengen een brede synthese van de elektronicageschiedenis met een opvallende Europese insteek van vroege Krautrockhelden zoals Klaus Schulze, Tangerine Dream, Kraftwerk en Ash Ra Tempel, en van de Britten Brian Eno en Robert Fripp.
Ondanks positieve media-aandacht woonden maar weinig mensen het optreden in de AB bij. De 3 jonge Amerikanen dompelden alle aanwezigen echter van de eerste seconde in een mooie, kleurrijke en hypnotiserende droom vol tegenstrijdige gevoelens. De minimalistische muziek met retro-elementen bracht het gemoed in een spanningsveld van een angstaanjagende tot gelukzalige en bevreemdende wereld. Je werd gedwongen op een dunne koord van het bewuste en het onderbewuste te balanceren, alsof je probeert je aan je droom vast te houden wanneer je op een zondagochtend merkt dat je stilaan wakker wordt. De set werd vooral gedomineerd door de elektronica. Het intrigerende gitaarspel van Mark McGuire, die ook al enkele soloplaten heeft gereleased, zorgde elke keer voor een houvast die de songs harmonie gaf. Jammer genoeg kiemden de kosmisch aandoende synth pads, sprankelende arpeggio's en zware drones zijn te zacht gitaargeluid regelmatig in de smoor. De songs waren ook niet altijd even beklijvend. Op deze momenten werd je een paar seconden uit je hypnose gehaald. Gedeeltelijk valt dit te wijten aan het feit dat enkele songs te kort waren waardoor de spanningsboog niet al te hard kon worden aangespannen. Op andere momenten was het publiek wel volledig van de wereld.
Hoewel Emeralds een intrigerende en unieke sound heeft, is er toch nog werk voor de boeg. Het concert had intenser mogen zijn en de setlist indrukwekkender zodat we onze droom al zwetend hadden kunnen verlaten. Ik heb er echter alle vertrouwen in dat Emeralds nog verder zal evolueren in hun performance en hun muziek zodat ze binnenkort voor volle zalen spelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten