Pitchfork Music Festival Paris, Dag 1

Wanneer de hipsters samenkomen 

Wie dezer dagen écht up-to-date wil blijven van wat er zich in indie-land afspeelt, volgt zeker de onafhankelijke Amerikaanse muziekwebzine Pitchfork op de voet. Tientallen bands waaronder Arcade Fire en Clap Your Hands Say Yeah zijn bij het grote publiek doorgebroken dankzij deze invloedrijke website. De mensen achter Pitchfork houden zich ook af en toe bezig met het organiseren van festivals waar Pitchfork approved bands optreden. Parijs kreeg de eer het allereerste Pitchfork festival op het Europese vasteland te mogen ontvangen. Hipsters aller landen kwamen samen om hun helden en hun geliefde Pitchfork van dichtbij te mogen meemaken.

Vrijdagnamiddag stroomden de mensen geleidelijk aan binnen in La Grande Halle de la Villette, een mooie gerenoveerde zaal van bijna anderhalve eeuw oud met ijzeren gebintes. De festivalorganisators hadden buiten de zaal ook ruimte voorzien om te roken of een frisse lucht te kunnen scheppen. Deze ademruimte creëerde een gemoedelijke sfeer. Opvallend veel festivalgangers hadden zich uitgedost in een hippe urban/rock'n'roll outfit. Vooral de eerste dag had dan ook veel weg van een modespecial waar fotografen mensen uit het publiek pikten om foto's te nemen. Wat wel tegenviel, was de voorziening van drank en eten. De dure prijs en het povere aanbod - een hongerige maag moest blijkbaar alleen met hotdogs, bagels of donuts gevuld kunnen worden - en het uiterst slappe bier, waren een kleine ontgoocheling.

De hoofdmotor van het gebeuren was natuurlijk vernieuwende alternatieve muziek. In de namiddag maakte vooral het Canadese Fucked Up een grote indruk. Deze intellectuele hardcore punk met weerhaken werd zeer strak gespeeld. In het middelpunt van dit geraas met verschillende lagen en gevoel voor melodie stond zanger Pink Eyes. Zijn brede postuur was al even imposant als zijn schreeuwende stem. En of dat nog niet genoeg was, deed hij zijn t-shirt uit en trok zijn brede sportshort tot bijna onder zijn oksels. Het podiumbeest verdronk het publiek meteen in de meest agressieve set van de dag. Er was geen ontsnappen aan.

In schril contrast stond het optreden van de brave jongens van Real Estate. De weerhaken bleven vakkundig achterwege, de oordoppen konden even uit en alleen welgemanierde indiepop bleef over. Vooral de uiterste precisie waarmee elke noot van de lead gitaar werd gespeeld trok de aandacht en bepaalde elk mooi uitgebalanceerd lied. De Amerikanen brachten zeer aangename muziek voor een namiddagje picknick in de zon. De nieuwe single "It's Real" in het bijzonder toverde een glimlach op de festivalgangers. Real Estate echter direct na Fucked Up programmeren was niet de beste keuze van Pitchfork, want dit optreden bleef bij ons vooral bij als een zonder buskruit.

Washed Out had meer effect op het publiek. De band bracht een subtiel, retro en hip optreden verzadigd met enthousiasme. Met de nodige gebaren en mimiek deed de zanger Ernest Greene alsof hij een hels rockconcert speelde. De trage beats en dromerige synths toonden evenwel aan dat dit maar een illusie was. Het ritme werkte niet direct imponerend en het zag er allemaal heel simpel uit, maar na een paar songs kroop een zekere verslaving onder de huid. De voorste rijen wiegden het tweede deel van het optreden allemaal mee en krijsten van geluk bij elke kleine drum- of synthwisseling. "Eyes Be Closed" vormde het hoogtepunt en even waanden we ons op een idyllische plaats in een laatste hittegolf op het einde van augustus.

De ogen van de vrouwelijke fans fonkelden bij het tonele verschijnen van Hayden Thorpe en Tom Fleming, de twee hoofdzangers van Wild Beasts. De vetkuifman Hayden Thorpe valt vooral op door zijn metaalklinkende falsetstem die het ene hart doet smelten en het andere doet bekoelen. De groep bracht een rasechte Britse sound met een verfijnde touch die Editors af en toe voor de geest haalden. Met ingenieus opgebouwde songs, twee stemmen die perfect op elkaar zijn afgestemd en eersteklas minihits als "We Still Got The Taste Dancin' On Our Tongues" en "Hooting & Howling" speelden ze zonder meer een sterke en gevarieerde set, maar hun sound kwam iets te afgeborsteld over. Desondanks een groep die het vermogen heeft een vaste waarde te kunnen worden op grote festivals.

Na Wild Beasts werd de indie ingeruild voor pure elektronica. Aphex Twin stond als dé hoofdact geprogrammeerd voor dag één van het Pitchfork festival. Het leek voor de programmatiemensen een moeilijke opgave een formatie te vinden die de indie rock van de namiddag kon overbruggen met de extreme en grensverleggende elektronica van Aphex Twin. En pijnpunt twee, hoe konden ze de Fransen toch het gevoel geven mee opgenomen te worden in dit muzikaal weekend? Een ideale oplossing zou een Franse elektronica act zijn die, om in het plaatje van de line up te passen, vernieuwende muziek maakt. Mondkopf, die al een paar jaar in Parijs potten breekt met Franse club elektronica, was blijkbaar de enige oplossing. Pitchfork gaf een 6,2/10 voor het laatste album "Rising Doom" van Paul Régimbeau aka Mondkopf. Deze score bevestigt dat Pitchfork zelf niet anoniem wild staat van deze act. De rijen voor het hotdogkraam werden alsmaar langer en voor ons was het ook tijd om eens de benen te strekken met op de achtergrond een leuke beat.

Vele mensen stonden dan wel weer vol spanning te wachten wat IDM held Richard David James alias Aphex Twin uit zijn mouwen zou schudden. Zachtjes draaide hij de volumeknop open. De eigenzinnige Ier gaf de mensen al van het eerste moment een vertwijfeling. Was het concert al bezig? Werkten de boxen niet zoals het hoorde? Maar dit was te vroeg geroepen, stilletjes aan zwelde het volume aan tot zelfs de oordoppen nog weinig weerstand boden. De gestoorde knoppenkunstenaar bewees nog maar eens dat hij niet ver af staat van een genie. Werkelijk alle elektronicastijlen passeerden de revue: ambient, speedcore, breakbeat, drum & bass, jungle,... Hij kan geluid als geen ander destilleren, vermengen en vervormen, tegendraads tegen elkaar laten uitspelen en toch laten ontroeren. Met zijn visuals probeerde hij het publiek bij de act te betrekken. Dansende mensen op de eerste rij werden op schermen achter hem geprojecteerd. Regelmatig werd een hoofd van een van zijn bizarre Aphex Twin grijnzen, die ook op enkele van zijn platenhoezen te zien zijn, op deze toeschouwers geplakt. De intense en te luide muziek, de buitensporig flitsende visuals, lasers en de lange dag maakten een terugkeer naar het hotel meer dan welkom. In de Parijse straten blikten we toch met een tevreden gevoel terug naar een gevarieerde eerste Pitchfork dag.

Pitchfork Music Festival Paris, 28/10/2011

Lees ook: 
- Pitchfork Music Festival, Dag 2: De reddende engels van Bon Iver


Deze review werd ook gepubliceerd op enola.be.